luis gonzález palma

ARA SOLIS

Ara Solis é un proxecto que concibín para reflexionar sobre a idea da viaxe, a imaxinación,  a infancia e o desexo. A idea é xerar un diálogo sobre experiencias que se dan nas persoas que viaxan. O fin é crear un encontro de intimidades, xerar relacións que non poderían darse doutro xeito, ampliando as vivencias cara a un outro descoñecido.

Para xerar o que desexo, pídolles que escriban nestas postais os seus pensamentos en relación con estes temas. As súas ideas e experiencias van ir nutrindo todo un inventario de vivencias,  lembranzas e saudades. Os seus textos son tamén as pegadas dos eu percorrido. Símbolos da súa propia busca.

Luis González Palma

Ara Solis

Ara Solis es un proyecto que concebí para reflexionar sobre la idea del viaje, la imaginación,  la infancia y el deseo. La idea es  generar un diálogo sobre experiencias que se dan en las personas que viajan. El fin es el de crear un encuentro de intimidades, generar relaciones que no podrían darse de otra manera, ampliado las vivencias hacia  un otro desconocido.

Para generar lo que deseo, les pido que escriban en estas postales sus pensamientos en relación a estos temas. Sus ideas y experiencias irán nutriendo todo un inventario de vivencias,  recuerdos y añoranzas. Sus textos son también las huellas de su recorrido. Símbolos de su propia búsqueda.

Luis González Palma

Ara Solis

Ara Solis is a project I conceived in order to reflect on the idea of travelling, imagination, childhood and desire. The idea is to create a dialogue with the experiences lived by those who travel. The aim is to create an encounter of intimacies, to create relationships that could not happen otherwise, widening these experiences towards an unknown “other”.

In order to create what I expect, I suggest that you write on these postcards your feelings regarding these subjects. Your ideas and experiences will then be feeding a whole inventory of experiences, memories and nostalgia. Your texts are also the footprints of a journey. Symbols of your own quest.

Luis González Palma

Había frío. A cama soñaba… de súpeto, un gran vento entrou no seu cuarto e díxolle: como ben sabes, meu amado neno, o mar non está feito de auga, así que mergúllate até lles ver os ollos aos peixes que nadan por baixo do teu silencio.

It was cold. The bed was dreaming…suddenly a strong wind swept into his room and said: -As you know my beloved kid, the sea is not made of water-, so immerse yourself, until you look into the eyes of the fishes swimming beneath your silence.


O pai contáballe antes de durmir que un barco naufragara perto da costa. Ese naufraxio non se debera á violencia das olas, fora provocado pola la maldade dos homes. O barco remataba esnaquizado ante as rochas e logo chegaba a rapina. Nas terríbeis noites de treboada, o neno soñaba con rescatar o navío para despois afundir co nel nun fondo soño.

His father used to tell him, before getting off to sleep, that a ship had drowned near the coast. That shipwreck had not been caused by the violence of the waves; it had been caused by the wickedness of men. The ship ended up wrecking in the rocky shore and then the sacking started. During the terrible stormy nights, the child dreamed of rescuing the ship to end up drowning with it, in a deep sleep.

O barco flotaba sobre un mar calmo. Sen se mover, o neno fitábao con ollos de ancián, movendo coa man a escuma engurrada das ondas. Toda a vida quixo viaxar, seguir a familia, deixar a un lado os ladridos da noite. Sempre quixo abandonar, deixar atrás a súa sombra.

The ship floated on a calmed sea. Without a move, the boy was staring at it with an elderly look, moving the creased foam of the waves with his hand. All throughout his life, he had wanted to travel, follow his family, and leave aside the barks of the night. He had always wanted to give up, leave his shadow behind.

Estaba para caer a noite, como todos os seráns a Fermosura foino saudar. Aproveitando a oportunidade, el díxolle: Fermosura,posto que de certo es tan sabia, quéroche preguntar algo: sabes cal é o segredo do mar? Logo dun silencio escoitou: O mar vive nas bágoas das persoas que marchan, así consólaas, así é como tamén elas fican dentro túa.

The night was about to fall as every afternoon, beauty came to greet him. He took the opportunity to say: -Beauty, since you are so undoubtedly wise, there is a question I would like to ask, ¿Do you know what the secret of the sea is? After a silence, he heard: -The Sea lives in the tears of the departed, and thus he comforts them, and that’s how they also stay in you.


A miña viaxe ten medo, pensou. E unha bágoa esvaroulle pola fazula até entrarlle no corazón. Así saboreou o mar, a lembranza da partida, o saber que a infancia xa ficaba atrás, silandeira e solitaria, dobrando suavemente a paisaxe.

A miña viaxe ten medo, pensou. E unha bágoa esvaroulle pola fazula até entrarlle no corazón. Así saboreou o mar, a lembranza da partida, o saber que a infancia xa ficaba atrás, silandeira e solitaria, dobrando suavemente a paisaxe.

 

POSTAIS


Postais escritas na exposición realizada no Faro  de Fisterra en agosto de 2010
VER  AS POSTAIS ESCRITAS   — SEE WRITTEN POSTCARDS
PODES ESCRIBIR O QUE CHE SUXIRA CALQUERA DESTAS POSTAIS   —–YOU CAN WRITE YOUR THOUGHTS ON THESE POSTCARDS

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s